Een succesvol gesprek met jouw arts heb je zó

Jouw arts neemt je niet serieus, of althans; je hebt het gevoel dat hij/zij je niet serieus neemt? Welkom bij de club: je bent niet alleen in deze. Of heb je een eerste afspraak met een nieuwe behandelaar en wil je dit zo goed mogelijk laten verlopen?

(disclaimer: voor het gemak gebruik ik vanaf nu enkel de aanduiding hij/hem voor de arts, dit uit overzichtelijkheid)

Ik heb in mijn leven vele artsen gesproken, zowel vriendschappelijk als zakelijk. Ik spreek tevens uit ervaring op het vlak van onbegrepen voelen. Je verwacht dat de arts je begrijpt omdat het bij zijn professie zou horen, maar helaas wijst de praktijk niet altijd uit wat je hoopt. Houd daarom mijn adviezen en tips in het achterhoofd, deze kunnen immers van pas komen.

Duidelijke en sterke taal, maar niet té duidelijk en sterk

Wanneer je niet gewend bent met artsen te communiceren, dan kunnen de zenuwen fiks toeslaan. Toen ik als zestienjarige voor het eerst het kantoor van een internist binnen liep was ik bloednerveus. Toen ik tegenover de starre man van gemakkelijk twee meter lang zat en hij mij doordringend aankeek kwam ik amper uit mijn woorden. Ook bagatelliseerde ik om een of andere redenen mijn klachten. ”Ja, ik heb last van misselijkheid. Maar het valt wel mee, soms.” Waarom voelde ik de behoefte die laatste zin eraan toe te voegen? ”Ja, ik heb last van misselijkheid.” is een goed antwoord. Ik denk dat het uit zenuwachtigheid was. Ik raad aan alles goed en krachtig samen te vatten. Artsen (en/of hun co-assisenten) maken aantekeningen en zullen je verhaal toch inkorten en samenvatten. Het gevaar van te veel inkorten van een verhaal is dat er belangrijke details onverhoopt achterwege worden gelaten, dus te veel inkorten kan tevens voor miscommunicatie zorgen. Wees vooral niet bang alles aan te kaarten. De arts is het gewend met patiënten te werken en zal je heus niet vreemd aankijken wanneer je bepaalde zaken aankaart. Ga echter niet door de arts heen praten en raak niet geïrriteerd door de vele vragen. Sommige vragen lijken irrelevant maar kunnen later wellicht erg belangrijk blijken. Soms voelt het alsof het een eeuw duurt, een gesprek met een arts, maar probeer geconcentreerd en gefocust te blijven. Als het even te veel informatie is, of als het überhaupt even te veel wordt kan je altijd om een korte pauze vragen.

Pleeg wat ‘vooronderzoek’ 

Misschien is dit een persoonlijke voorkeur, maar ik zoek altijd de persoon met wie ik een afspraak heb altijd via Google even op. Daarmee bedoel ik niet dat je het gehele internet moet gaan uitdiepen over de arts in kwestie, maar zoek bijvoorbeeld op in welke gebieden van de geneeskunde hij is gespecialiseerd. Ik wil graag van te voren weten met wat voor iemand ik van doen heb. Iemand enigszins kunnen peilen geeft een gevoel van zekerheid en controle, en zo weet je ook waar je wellicht extra nadruk op moet leggen. Er is weinig mis met een beetje gehaaid (in de positieve zin van het woord) zijn, als je het mij vraagt..

Noteer wat je wilt mededelen en/of wilt vragen vóór de afspraak plaatsvindt

Wanneer het gesprek met de behandelaar plaatsvindt kan er van alles tussen komen waardoor vragen die je in het achterhoofd had even kunnen ontglippen. Dat kan zonde zijn, want het is wel degelijk goede zaak dat je alle vragen kunt stellen die je in het achterhoofd hebt, en kunt mededelen wat je kwijt wilt. Die ene keer dat je zomaar uit het niets een koortspiek of een hoofdpijnaanval had bijvoorbeeld is voor jouw arts ook belangrijke informatie, al kan zoiets eenmaligs je even ontgaan midden in een gesprek. Schrijf het op! Iets wat in jouw optiek wellicht nietig lijkt kan voor de arts van groot belang zijn in zijn onderzoek naar het verbeteren of op peil houden van jouw gezondheid.

Neem een persoon die je vertrouwt mee

Persoonlijk vond ik dit de eerste keren dat ik afspraken had met artsen prettig. Nu vind ik het prettiger om alleen te zijn, ik ben immers toch gewend met artsen te spreken. Afijn, twee personen horen altijd meer als één, en wellicht kan de persoon informatie verschaffen aan de arts waar je zelf even niet aan gedacht hebt: een patroon in jouw eetgewoonten, dat je onrustig slaapt (jouw partner zal zoiets kunnen opmerken) en soortelijke zaken. Ook voor mentale steun kan het prettig zijn iemand mee te hebben tijdens de afspraak. Je staat er zo niet alleen in, en mocht het gesprek je zwaar vallen dan ervaar je steun aan de persoon aan jouw zijde.

Houd een symptomen-dagboek bij

Afhankelijk van jouw persoonlijke klachten kan je een symptomen-dagboek bijhouden. Bij misselijkheid, zoals in mijn geval, zou je bijvoorbeeld indelingen kunnen maken van de ochtend, middag, avond en nacht.

Om dit even te visualiseren:

___________________________________

Zaterdag, 24 december

Ochtend: misselijk bij opstaan, na ontbijt (droog brood) toename misselijkheid

Middag: misselijkheid nam af in de late ochtend, nam toe na het proberen te eten van lunch (schaaltje fruit: aardbeien, banaan, kiwi)

Avond: licht avondeten gegeten (droge aardappelen, sperziebonen), misselijkheid nam toe, hierna een anti-emeticum genomen (Zofran)

Nacht: wakker geworden door maagzuur-reflux, hierna een antacidum (Gaviscon) ingenomen

Medicatie gebruik: één tablet Gaviscon, smelttablet 4 mg Zofran (ondansetron)

____________________________________

Wanneer je dit voor elke dag zo kort en krachtig noteert ergens, dan zal je wellicht een patroon kunnen herkennen. Misschien worden klachten erger naarmate je eet, of wanneer iets specifieks eet. Schrijf tevens medicatiegebruik op, mocht je dit gebruiken. Soms is het ook goed om aan te kijken hoe het lichaam functioneert zónder medicatie (mits dit redelijk en/of mogelijk is). Dit geeft een duidelijker beeld van de bestaande klachten. Disclaimer: stop nooit zomaar met medicatie die je op gezette tijden moet innemen en/of krijgt voorgeschreven met de boodschap consequent te gebruiken. Ik doel voornamelijk op OTC (‘over-the-counter’) medicatie als paracetamol, Gaviscon etc.)

Spreek onzekerheden (én eventuele klachten) uit

Vind je dat jouw arts ongeïnteresseerd overkomt, is hij te patiënt-onvriendelijk of heb je anderzijds een onprettig gevoel bij de behandeling? Spreek dit uit. De arts kan leren van opbouwende kritiek. Ik weet uit persoonlijke ervaring dat sommige artsen vrij lichtgeraakt kunnen zijn wanneer je een indirecte aanval op hun ego pleegt, maar zij staan vaak wél open voor het leren hoe zij hun werk nog beter kunnen uitvoeren. Elke patiënt is weer anders, en zij weten niet welke aanpak en benadering jij persoonlijk het fijnste vindt. Tegenstaande, complimenten mogen natuurlijk ook. Ik schuw het geven van kritiek niet, maar ik schuw het geven van terechte complimenten ook zeker niet.

Dit zijn lang niet al mijn tips en adviezen, volg mijn blog voor een vervolg op dit korte artikel en soortgelijke onderwerpen.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s